Aumingja Litla Barnið Mitt

Ég vaknaði á fösdudagsmorguninn við það að Chey var að æla. Hún var með alveg rosa magapínu. Bret áhvað að vera heima með hana svo að ég gæti farið að vinna. Ég sagði honum að fara með Chey til læknisins til að láta líta á hana, því að henni leið svo rosalega illa. Hann hélt nú að ég væri nú að gera of mikið úr þessu, en fór samt með hana til læknisins.
Læknirinn sendi hana upp á spítala þar sem hún væri mögulega með botnlangabólgu. Bret kom og sótti mig, og við mikið til eyddum öllum deginum upp á spítala. Chey var send í sónar og ekkert sást þar. Næst var hún send í ct scan sem kallast kannski sneiðmyndataka á íslensku, og þá kom í ljós að hún var ekki með botnlangabólgu sem betur fer.
Hún var með einhvern vírus í meltingarfærum sem olli bólgum í eitlum í eitlakerfinu. Og einn situr beint fyrir ofan botnlangan og þegar hann bólgnar þá veldur hann rosalega miklum sársauka og sömu einkennum og botnlangabólga.
Hér áður fyrr voru börn stundum skorin upp og þá var botnlanginn þeirra í góðu lagi. Það er nú bara gott að tæknin sé nú orðin svo góð að það sé hægt að taka mynd af því sem er hulið innan líkamans áður en að skurðhnífnum er beitt að óþörfu.
Svo var okkur sagt að við gætum farið heim með Cheyenne. Og okkur var ráðlagt að gefa henni verkjatöflur og engan sterkan mat. Mælt með grjónum, bönunum, og kornflexi. Aumingja Chey var orðin hundleið á spítalanum sem bauð ekki einu sinni upp á sjónvarp, en hún gat ekki einu sinni klætt sig þar sem hún var með vökva í æð.
Við mæðgurnar dunduðum okkur við að fjarlægja límbandið sem hélt snúrunni inn í handleggin á henni kjurri. Ég sagði Chey að bíða í smástund, og svo þegar ég sé í hausin á hjúkkunni þá bað ég hana um að taka þetta úr handleggnum á barninu svo að hún gæti klætt sig. Þá tekur hún eftir að mest allt límbandið er farið og spyr Chey hvort hún sé að taka þetta úr sér sjálf. Sem veldur því að Chey fer nú að tosa aðeins í þetta og endar með að tosa þetta bara alveg út.
Þá byrjar nú að blæða mikið og hjúkkan panikar og rífst og skammast yfir því að ég hafi bara leift barninu að taka þetta út sjálf. Ég er nú ekki byrjuð í hjúkkunámi en mikið til veit að maður þarf bara smá bómull eða grisju og smá þrýsting til að stöðva blæðinguna. Hjúkkan lét eins og heimurinn væri að farast og að Cheyenne hefði skorið svaka slagæð og væri að blæða út.
Hún rauk í básin við hliðina á okkur og náði í bréfþurkur og svo rauk hún aftur til að ná í hanska og svo setti hún bréfþurkurnar á handleggin á Chey til að stöðva blæðinguna.
Það var reyndar allt sem hún gat þurft á að halda til að sjá um blæðinguna á básnum sem Chey var á, beint fyrir aftan rúmið. Hanskar, vaskur, skúffur fullar af umbúðum, bómull, og þess háttar. Ég get nú alveg sagt að ég mundi alls ekki vilja lenda á sjúkrahúsi með hana á vakt, sem hleypur um eins og hauslaus kjúklingur við smá blæðingu.
Ég mæli ekki með að tilkynna barni um að það sé komin tími til að fara heim, og það sé í lagi að klæða sig. Halló, hvernig á að klæða sig með slöngu tengda í handlegginn? Hún er nú bara níu ára og búin að vera að láta pota í sig í tæpa 9 klukkutíma, og þegar er sagt að hún megi fara heim þá þarf allt að ske einn tveir og tíu. Hún var búin að fá yfir sig nóg veslingurinn.
En nú líður henni mikið betur. Við þurfum að fara með hana samt til læknisins á mánudagin, þurfa víst að taka blóðprufu til að sjá hverning hún hefur það.